Historia iluzji

Magiczny event

Czary iluzjonistyJeśli pragną Państwo zorganizować pokaz iluzji, jakiego jeszcze w Polsce nie było, możemy sprawić, że za sprawą iluzjonisty Państwa goście przeniosą się do krainy magii i czarów. Goście powitani przez lewitujące postaci, ujrzą niesamowite, magiczne i zaawansowane technicznie eksponaty. To nie zwykły pokaz iluzji. To niepowtarzalna szansa, aby zobaczyć Automatycznego Szachistę, który wygrywał nawet z Napoleonem (eksponat podziwiany dotąd wyłącznie w Muzeum w Magdeburgu), poznać mechanizm zamiany wody w wino, żelaza w złoto.  Iluzjonista sprawi, że Państwa goście na pewno nie przejdą obojętnie obok samokwitnącego drzewka cytrusowego, czy ogromnej twierdzy, w której lewituje zakonnik. W międzyczasie dowiedzą się także jak w starożytności rozpalenie znicza umożliwiało otwarcie wrót świątyni.

Niepowtarzalny klimat przedsięwzięcia podkreśli dodatkowo oprawa świetlna, multimedialna i narrator... Kiedy Państwa goście odkryją tajemnice słynnych iluzjonistów, przyjdzie czas na iluzje, sekretów których nie będą potrafili odgadnąć. Przyjdzie czas na niesamowity pokaz iluzji. Przed gośćmi wystąpi iluzjonista Jędrzej Bukowski. Punktem kulminacyjnym jest niewiarygodny pokaz iluzji, który prezentują tylko najwięksi iluzjoniści: pojawianie i znikanie osób, lewitacja, najszybsze teleportacje. Tak spektakularny pokaz iluzji docenią nawet najbardziej wymagający goście.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pokazy Iluzji - Zarys Historii 2

Pierwszym iluzjonistą, o którym posiadamy wiarygodne wiadomości był prawdopodobnie Egipcjanin – Dedi. Wspomina o nim „Papirus Westcar", pochodzący z około 2700 r.p.n.e.

 

Papirus opisuje przebieg pokazu przeprowadzonego przez Dediego, w trakcie którego iluzjonista uciął gęsi głowę, po czym w niewyjaśniony sposób połączył ją z tułowiem. Sztuką iluzji posługiwali się również starożytni kapłani (głównie egipscy, babilońscy i haldejscy). Opierając się na wiedzy z dziedziny matematyki, fizyki (głównie mechaniki), chemii i astronomii skonstruowali wiele urządzeń, które pozwoliły nadać iście magiczny charakter religijnym ceremoniom. Podczas wojen grecko – perskich iluzjoniści pojawili się również w starożytnej Grecji. To właśnie tam oprócz iluzjonistów – kapłanów wyodrębnili się iluzjoniści – artyści. Nazywano ich „Psephopaiktesami" i wzmianki o ich umiejętnościach można odnaleźć w dziele Platona „Republika". Iluzjoniści – artyści cieszyli się tak ogromną popularnością, że ich pokazy iluzji uświetniały najbardziej okazałe uroczystości. Jak widać okres starożytności był prawdziwym rozkwitem sztuki iluzji, która z jednej strony była wykorzystywana przez kapłanów do nadania magicznej atmosfery swoim obrzędom, z drugiej zaś, demonstrowana przez Psephopaiktesów, bawiła ludzi na weselach i innych uroczystościach.

Pokazy Iluzji - Zarys Historii 3

Wraz z nadejściem naszej ery popularność sztuki iluzji zaczęła drastycznie spadać. Iluzjoniści dostrzegli znak sprzeciwu cesarza Tyberiusza (panował 14 – 37 r. n.e.), który kategorycznie zabraniał wykonywania sztuk iluzjonistycznych w trakcie obrzędów odprawianych przez kapłanów celtyckich i druidów. Podobne stanowisko w pierwszych wiekach ery chrześcijańskiej zajął kościół, który dopatrywał się w prostych sztuczkach sił nieczystych, iluzjoniści byli tym samym traktowani jak opętani przez szatana. W 1100r. magikom zabroniono mieszkać w niektórych miastach Europy. W 1150r. św. Bernard uznaje ich jako niebezpieczne indywidua. W Anglii, za panowania Edwarda VI, iluzjoniści byli piętnowani wypaloną na skórze literą „V". Z tej właśnie przyczyny niektórzy iluzjoniści wędrowali na wschód, rozprzestrzeniając sztukę iluzji w tamtych rejonach. Wielu spośród tych, co odważyli się zostać, niekiedy przyprawiło swoją decyzję życiem. Inkwizytorzy byli bezwzględni w swoich decyzjach i wszystkich tych, którzy nie chcieli zdradzić tajników swojej profesji i sztuczek wykorzystywanych w pokazach, posyłali na stos. Iluzjoniści byli sądzeni m.in. przez Reginalda Scott – prawnika z Rochester. Widząc jak bardzo niesprawiedliwe są wyroki sądów orzekane przeciwko iluzjonistom, zostały ujawnione sekrety iluzji. W 1584r. wydał książkę pt. „Sekrety Białej Magii", w której wyjawił niezliczoną ilość trików iluzjonistycznych i gagów, których używali iluzjoniści organizując swoje pokazy iluzji. Była to pierwsza książka o iluzji, która odebrała bezlitosnym

Pokazy Iluzji - Zarys Historii 4

urzędom prokuratorskim pretekst do oskarżania niewinnych iluzjonistów, a tym samym uratowała życie niejednemu iluzjoniście. Pomimo że książka była z początku tępiona przez ludzi przekonanych o rzeczywistym istnieniu magii, to jednak z czasem, dzięki niej ludzie zmienili sposób patrzenia na tę iluzję. Pod koniec XVIII w. w Europie zachodniej pojawiły się zupełnie nowe pokazy iluzjonistyczne. Był on uwarunkowany powszechnym pędem do nauki i techniki. „Eksperymentatorzy naturalnej magii" - bo tak kazali się określać ci iluzjoniści – odrzucili głęboko zakorzenioną w sztuce iluzji mistykę i sprawili, że ich pokazy iluzji zyskały iście naukowy charakter, gdzie zamiast magicznych sztuk, były rzekome eksperymenty. Eksperymentatorzy podkreślali, że poprzez pokazy iluzji pragną zaznajomić publiczność z „nowinkami" naukowymi i technicznymi. Oczywiście w większości przypadków ich pokazy tylko z pozoru przypominały naukowe doświadczenia. W rzeczywistości ich eksperymenty iluzjonistów były pełne zgrabnie przemyconych sztuczek, bez których doświadczenie nie mogło się sprawdzić. Byłoby błędem jednak sądzić, że prawdziwa wiedza naukowa owych iluzjonistów była powierzchowna. Nowy typ działalności zmuszał ich bowiem do systematycznego studiowania fizyki, matematyki, chemii. Zwłaszcza, że w trakcie ich pokazów iluzji prezentowane były również autentyczne wynalazki. Niezwykle ważnym elementem składającym się na pokazy iluzjonistów było wprowadzenie

Pokazy Iluzji - Zarys Historii 5

w późniejszym okresie tzw. „magicznych automatów", które zaczęły się cieszyć ogromnym zainteresowaniem widzów. Działo się tak, ponieważ w związku z ogromnym postępem technicznym tamtej epoki, w ludziach obudziło się pragnienie stworzenia sztucznego człowieka – automatu mogącego się poruszać, myśleć, wykonywać wszystkie czynności fizjologiczne. To marzenie narodziło się już w starożytności (chińskie sztuczne ptaki), ale dopiero w XVIII w. iluzjoniści zaczęli, poprzez różnego rodzaju sztuczki, demonstrować takie automaty, spełniające oczekiwania publiczności. Największą sławą cieszył się „gabinet automatów" Wolfganga von Kempelena, w którym główną atrakcją była drewniana postać turka, siedzącego przed skrzynią. Na skrzyni znajdowała się szachownica. Owy automat, podejmował grę w szachy z dowolnym graczem i wygrywał z reguły najbardziej trudne partie. Z tajemniczym automatem stoczyli zażarte pojedynki Fryderyk II, Katarzyna II, Napoleon I, Maria Teresa i inni możni tamtych lat. „Eksperymentatorzy naturalnej magii" wnieśli ogromny wkład w dorobek sztuki iluzji. Poprzez swoje pokazy udowodnili, że pokazy iluzji nie opierają się tylko na zręczności, ale jest kompilacją większości nauk ścisłych (potrzebnych do konstrukcji nowoczesnych automatów) i humanistycznych (dających warsztat aktorski artyście). Ponadto z potrzeby wymyślania coraz to nowszych rozwiązań technicznych, iluzjoniści byli często prekursorami dzisiejszych wynalazków.

Pokazy Iluzji - Zarys Historii 6

W okresie, gdy w teatrach i salach widowiskowych „Eksperymentatorzy naturalnej magii", demonstrowali swoje wynalazki, to na bazarach i placach działali inni iluzjoniści, nazywani „kuglarzami". Sprawni, zręczni, sprytni, niejednokrotnie nader bystrzy i obrotni mistrzowie manipulacji, przepowiadali przyszłość, tłumaczyli znaki i sny, a czasem i oszukiwali. W tych drobnych oszustwach można doszukiwać się przyczyny pogardliwego znaczenia słowa „kuglarz". Pierwszy znany jarmarczny francuski iluzjonista to Maitrel Gonin. Wędrował on przez wiele lat z miasta do miasta. Jego pokazy iluzji cieszyły się ogromną popularnością wśród wszystkich warstw społecznych. Sława zawiodła go na dwór cesarza Franciszka I, gdzie przez wiele lat pełnił funkcję nadwornego iluzjonisty. Jego syn (o takim samym imieniu i nazwisku), zrezygnował z dworskiego życia i oddał się w całości iluzji na ulicy. Popularność tego iluzjonisty była tak wielka, że nawet teraz, po upływie 300 lat, Francuzi nazywają bardzo sprytnego człowieka – „Maitre Gonin". Iluzjoniści jarmarczni dali początek nowej działalności iluzjonistycznej, znacznie mniej niewinnej aniżeli drobne oszustwa kuglarskie. Wśród iluzjonistów ulicznych pojawili się „szarlatani", którzy niewątpliwie rzucili cień na tę prastarą dziedzinę sztuki. Szarlatani działali przede wszystkim na placach targowych i bazarach, na których gromadzili się ludzie mało wykształceni, biedni a przez to szukający prostego sposobu na wzbogacenie się. Szarlatani handlowali różnej maści rzekomo cudownych wynalazków: płynami do produkcji złota, eliksirami zmieniającymi kamienie

Pokazy Iluzji - Zarys Historii 7

w diamenty, lub zwykłą szmatę w jedwab. W swoich pokazach iluzji stosowali wykwintne techniki iluzjonistyczne, przekonując zebranych o autentyczności swoich produktów. Zafascynowana gawiedź oglądała pokazy iluzji i kupowała bez namysłu i pytania o cenę „cudowne" eliksiry, które oczywiście nie mogły działać. Niewątpliwie największy iluzjonista i jednocześnie szarlatan drugiej połowy XVIII w. to Giuseppe Balsamo o pseudonimie „Hrabia Aleksander Cagliostro". Ten obdarzony wyjątkowym talentem iluzjonista był nieprzeciętnym aktorem, potrafiącym wykorzystać swoje umiejętności dla celów mało szlachetnych, a jednocześnie przynoszących znaczne korzyści materialne. W dzisiejszych czasach nie brakuje podobnych szarlatanów, którzy pod pretekstem łatwego i szybkiego zarobku wabią bezmyślnych i naiwnych widzów i umiejętnie okradają ich z niemałych sum pieniędzy.

Wraz z uaktywnieniem się wymiany handlowej pomiędzy krajami Starego Kontynentu a Bliskim Wschodem pojawili się mistrzowie złudzeń z krajów Azji, tak zwani jogowie i fakirzy. Byli to iluzjoniści, którzy przypisywali swoje rzekomo niezwykłe umiejętności sile umysłu, która uwalnia się w czasie medytacji, hipnozy, czy innych stanów podświadomości. W rzeczywistości pokazy iluzji owych cudotwórców bazowały na klasycznych trikach iluzjonistycznych, które jednak dzięki niespotykanej dotąd oprawie

Pokazy Iluzji - Zarys Historii 8

(rytualny taniec, egzotyczne stroje i muzyka hipnotyzujące gesty oraz opowieści religijne) wyglądały niezwykle atrakcyjnie i wprawiały w zdumienie wykształconych handlarzy z Europy. Fakirzy kładli się na ostrych gwoździach, lewitowali, chodzili po potłuczonym szkle i żarzących się węglach, hipnotyzowali jadowite węże i demonstrowali efekty z dziedziny dużej iluzji. Jednym z fakirów, którego pokazy iluzji zadziwiały londyńskich widzów był Ahmed Hussein. W tym okresie świat oszalał na punkcie legendarnego triku „Lina Fakira", którego sekret próbowali rozwiązać artyści i myśliciele ówczesnego świata. Doszło do tego, że wicekról Indii Lord Lansdale ufundował nagrodę w wysokości 10000 funtów dla tego, który odgadnie sekret tajemniczej iluzji. Faktem jest, że do tej pory nie wiadomo ile prawdy jest w opisach przebiegu tego efektu, zwłaszcza, że niektóre relacje są skrajnie różne, a autentycznych świadków tego zdarzenia było niewielu. Z drugiej strony Radziecki iluzjonista A. Wadoimow w jednej ze swoich książek opisał dokładny przebieg pokazu z liną fakira oraz zamieścił sekret jego wykonania.

Wskutek rozwoju techniki, a zwłaszcza przemysłu optycznego w II połowie XVIII wieku pojawiła się nowa forma pokazów iluzjonistycznych. Ówczesne pokazy iluzji były seansami spirytystycznymi, w czasie których rzekomo wywoływano duchy zmarłych lub kontaktowano się z nimi za pomocą tzw. mediów

Pokazy Iluzji - Zarys Historii 9

(ludzi, w których ciało wchodził duch wywoływanej osoby). Rolę medium często pełnił sam iluzjonista, ale niekiedy byli to podstawieni widzowie. Pierwszy publiczny pokaz spirytystyczny miał miejsce w Legie w 1784r. i był udziałem Robertsona. W czasie jego pokazów w obłokach dymów pojawiały się, a następnie znikały tajemnicze postacie, nogi od krzeseł same stukały a stoły wirowały w powietrzu. Po roku 1850 całą Europę opanowała euforia na punkcie wywoływania duchów i odwiedzania nawiedzonych domów. Gwiazdami parającymi się spirytyzmem byli: Robertson, Philadelphia – Philadelphus, Henry Slade, Williams i Ritta, Małżeństwo Fletcherów, bracia Davenport, Joachim Bellachini, Alfred Sylwester. Pod koniec XIX ruszyła lawina demaskowania mediów. Pojawiły się publikacje i artykuły opisujące techniki, którymi pseudoiluzjoniści oszukiwali naiwnych widzów. Ówczesna gwiazda sztuki iluzji - iluzjonista Houdini zaangażował się w walkę ze spirytystami – oszustami, organizując ośmieszające ich pokazy iluzji.

Mniej więcej w tym samym okresie pokazy iluzji przybrały formę tzw. „magii salonowej". Artyści prezentujący ten styl np. Pinetti, byli zapraszani na uroczyste bankiety oraz uświetniali ważne spotkania na najwyższym szczeblu. Cieszący się w następnych latach jeszcze większym prestiżem Jean Robert Houdin (Jean Eugene Robert), był wysyłany do odległych krajów (m.in. do Afryki i na Bliski Wschód) z misjami dyplomatycznymi.

Pokazy Iluzji - Zarys Historii 10

Sztuka iluzji w tym okresie weszła na stałe do teatrów, gdzie iluzjoniści (tacy jak Houdin) ubrani w elegancki frak, ze wdziękiem i nienagannymi manierami, prezentowali nie tylko efekty iluzjonistyczne, ale zapoznawali widzów z najnowszymi osiągnięciami techniki.

Na początku XX w. założono jedne z najpoważniejszych stowarzyszeń iluzjonistów – Magic Circle oraz International Brotherhood of Magicians (IBM). W Holandii utworzono Międzynarodową Federację Stowarzyszeń Iluzjonistycznych (FISM), zrzeszającą kluby iluzjonistyczne z całej Europy. Zaczęto organizować kongresy iluzjonistów i konkursy. Pojawiły się oficjalne miesięczniki dla iluzjonistów np. „The Linking Ring". Dzięki zakładaniu na całym świecie oficjalnych organizacji, klubów zrzeszających iluzjonistów i sympatyków sztuki iluzji, w XX wieku ta dziedzina sztuki stała się jedną z najatrakcyjniejszych i najbardziej cenionych rozrywek na naszym globie. Przed drugą wojną światową najznakomitszymi artystami – iluzjonistami, których pokazy iluzji cieszyły się uznaniem na całym świecie byli: Houdini, Goldin, Cardni. W latach 60 i 70 ubiegłego wieku, a więc w czasach zimnej wojny, pokazy iluzji miały wysoki poziom, dzięki iluzjonistom: Fred Kaps, Richard Ross, Slydini. Dzisiaj, w dobie ogólnej komputeryzacji i globalizacji doskonale odnajdują się takie gwiazdy pokazów iluzjonistycznych, jak David Copperfield, David Blane, Peter Marvey czy Lance Burton.

Pokazy Iluzji - Zarys Historii 11

Pomimo pojawiających się, co jakiś czas w mediach programów zdradzających niektóre sekrety iluzjonistów, jest to nadal najbardziej niezwykła i inspirująca dziedzina sztuki. Pokazy iluzji bawią dorosłych i dzieci, zamożnych i uboższych, intelektualistów i tych mniej oczytanych. Jednym zdaniem: iluzja jest bodajże najbardziej uniwersalnym językiem sztuki.

Opracował

Jędrzej Bukowski

Historia pokazów iluzji powstała na podstawie literatury:

Mecwaldowski J., 1998 Jak Pan To Robi? Wydawnictwo: Łódzki dom kultury KKI,str. 6 – 65

1/11

Ranking najczęściej wybieranych programów
1.
Pokaz iluzji Prestige
2.
Pokaz iluzji Exclusive
3.
Pokaz iluzji Standard
4.
Pokaz iluzji stolikowy
5.
Pokaz czary młodej pary
6.
Pokaz familijny
7.
Pokaz iluzjonista w kasynie
1.
prestige.png
2.
exclusive.png
3.
standard.png
4.
pokaz_stolikowy.png
5.
czary_mlodej_pary.png
6.
pokaz_familijny.png
7.
casino.png

NEWSLETTER

Chcę otrzymywać informacje o aktualnych ofertach, promocjach na prywatną skrzynkę E-mail.

Mapa strony Bystry - logo Projektowanie oraz tworzenie stron www (internetowych)